~ in het midden ~ brengt het werk van Robin Vermeersch en Ruth van Haren Noman samen rond een gedeelde, intuïtieve manier van werken. Hun beelden ontstaan niet vanuit analyse of een strak plan maar vanuit een innerlijke noodzaak, een beweging van binnen naar buiten.

Wat beide kunstenaars verbindt, is dat hun werk niet altijd wordt opgebouwd volgens een vooraf uitgetekend plan, maar zich al doende ontwikkelt. Kleur en organische vormentaal spelen daarin een centrale rol. Zowel in de ruimtelijke reliëfs en tekeningen van Robin Vermeersch als in de schilderijen en aquarellen van Ruth van Haren Noman ontstaat een beeldwereld als een organisme dat zijn eigen logica volgt.

~ in het midden ~ benoemt zo de plek waar binnen en buiten elkaar raken: waar indrukken uit de wereld zich omzetten in vorm, kleur en materie en waar het kunstwerk zich ontwikkelt tot een zelfstandige aanwezigheid in de ruimte.

Robin Vermeersch (°1977) werkt met diverse media. Sculpturen, schilderijen en tekeningen tonen een cellulaire, existentiële wereld die ook kosmisch kan worden ervaren. Zijn werken functioneren zowel als autonome objecten als onderdelen van een groter, bevreemdend universum waarin ze elkaar betekenis geven.

Vermeersch verwijst subtiel naar de werkelijkheid zonder haar realistisch weer te geven. Het herkenbare wordt ontmanteld, uitvergroot en opnieuw samengesteld tot iets nieuws. Gefascineerd door wat schuilgaat in de plooien van ons beperkte gezichtsvermogen, creëert hij uit fragmenten een alternatieve wereld waarin de essentie van de bestaande realiteit verborgen ligt. Het vreemde voelt tegelijk vertrouwd aan en nodigt de kijker uit zijn perceptie te heroverwegen.

Essentieel in zijn oeuvre is het idee dat elk kunstwerk een nieuw leven vormt. Het is geen statische representatie, maar een organisme met een eigen logica en dynamiek. Vanuit een helder innerlijk idee groeien de werken organisch en intuïtief, vertakkend en uitbreidend tot ze bijna hun eigen grenzen overschrijden.

In de tentoonstelling toont Vermeersch een reeks reliëfs die vertrekken vanuit motieven die vaak in zijn oeuvre terugkeren. Het zijn persoonlijke tekens, geïnspireerd op Egyptische reliëfs en het spijkerschrift. De betonnen structuren zijn mede geinspireerd op de diepte-reliëfs in de architectuur van Le Corbusier. Het zijn ruimtelijke schilderijen waarin olieverf als accent wordt ingezet. Ruw beton ontmoet hier de zachtere materialen van olieverf, epoxy en was, waardoor een spanningsveld ontstaat tussen hard en zacht, zwaar en speels, massief en kwetsbaar.

Het traaggroeiende maar levende oeuvre van Ruth van Haren Noman (°1975) bestaat voornamelijk uit olieschilderijen die tot stand komen in een atelier als wonderkamer: een toevluchtsoord bevolkt door zorgvuldig uitgestalde verzamelingen van schelpen, stenen, zaaddoosjes, gekleurde stukjes glas en andere curiosa die onderling connecties aangaan.*

In haar schilderijen ontstaat een poëtisch universum, een mentale hortus conclusus, een besloten wereld waarin vreemde maar vertrouwelijke wezens huizen. Ze bewegen zich in onbestemde ruimtes zonder vaste referentiepunten — geen horizon, geen houvast. Soms verschijnen ze als abstracte energievelden die met elkaar lijken te communiceren, dan weer als doorsneden van planten of vergrotingen van onzichtbaar, microscopisch leven. Haar werk ontstaat in een delicaat en intuïtief spel van kleur en lijn. De natuur vormt haar leidraad en inspiratiebron. Ze beeldt haar niet af, maar vertrekt vanuit een diepe verbondenheid met haar cyclische wezen, waarin alles verschijnt en weer verdwijnt. Zoals de objecten in haar atelier in stille dialoog treden, zo ontstaan ook op het doek subtiele verbanden en verschuivingen.**

Haar beelden laten zich moeilijk catalogeren. Ze vragen tijd en een open blik. Ze ogen als raadsels zonder dreiging, rijk aan vormen en kleuren die de kijker meenemen naar een parallel universum — niet geheel onbekend, maar verschoven in betekenis. Ooit begon ze met het schilderen van bloemen, maar haar ontwapenende, intuïtieve benadering overstijgt het naïeve en onthult een diepere realiteit.

De schilderijen nodigen uit om anders te kijken en anders te ervaren. Ook de titels maken integraal deel uit van het werk. Als een naam die gegeven wordt bij een geboorte sluiten ze het schilderproces af zonder het schilderij te willen verklaren. In dat andere universum klinkt de taal soms vertrouwd, maar de betekenis verschuift. Laat daarom ook hier de verbeelding haar werk doen.


* Fragment uit de kunstenaarspublicatie ‘The Bear and the Butterfly’, tekst door Ruth van Haren Noman, 2024
** Fragment uit een tekst van Tinus Vermeersch bij de tentoonstelling ‘Vreemde wezens’, 2025