Een beleefde zin, haast achteloos achtergelaten in een vakantieoord, vormt het begin: 'please be a good neighbour'.
 Wat zacht klinkt, draagt de contouren van regels, van kijken en bekeken worden.In deze tentoonstelling bewegen Colin Waeghe en Stief DeSmet naast elkaar als buren die elkaars terrein niet bezetten, maar wel verschuiven. Bij Waeghe verschijnt het park als een stille constructie: hagen die verbergen, huizen die zwijgen.
Maar onder het oppervlak groeit iets anders: mos, verkleuring, traag verval, alsof de wereld zich langzaam losmaakt uit haar eigen ordening.Ook bij DeSmet is natuur nooit vanzelfsprekend. Ze wordt herschikt, verplaatst, herinnerd. Zijn werken dragen sporen van wat verdwijnt, beelden kantelen tussen herkenning en vervreemding. Zijn werk beweegt, zoekt, ontwijkt vastheid.

In het werk van Colin Waeghe (1980) fungeert het vakantieoord als een microkosmos: een zorgvuldig geregisseerde omgeving waarin orde, uniformiteit en discretie primeren. Woningen verschuilen zich achter strak onderhouden hagen, het private domein wordt consequent afgeschermd en menselijke aanwezigheid blijft grotendeels impliciet. Toch sijpelen tekenen van verval en verlatenheid binnen. Op leegstaande kavels herneemt de natuur langzaam haar rechten: mos, schimmels en verkleuringen ondermijnen de illusie van controle. In deze beelden wordt een fundamentele spanning zichtbaar tussen het verlangen naar beheersing en de onvermijdelijkheid van verandering. Kleur en plasticiteit spelen daarbij een centrale rol: ze vieren niet enkel de vitaliteit van het leven, maar maken ook de fragiliteit van opgelegde structuren tastbaar.

Deze thematiek resoneert op intrigerende wijze met het oeuvre van Stief DeSmet (1973), die eveneens opereert op het snijvlak van natuur en cultuur. In zijn werk wordt de natuurlijke wereld voortdurend gemanipuleerd, geënsceneerd en bevraagd. DeSmet belichaamt een dubbelzinnige positie: enerzijds een verlangen naar een sublieme, ongerepte natuur, anderzijds een kritische reflectie op de fictie en constructie van dat verlangen. Zijn praktijk is veelzijdig en beweegt zich vrij tussen schilderkunst, sculptuur, installatie en performance. Door bestaande beelden te verdraaien, te ontregelen of van context te verschuiven, opent hij een ruimte waarin betekenis nooit vastligt maar steeds opnieuw wordt onderhandeld. 

Waar Waeghe de verstilde spanning binnen gecontroleerde omgevingen blootlegt, introduceert DeSmet een meer grillige, associatieve dynamiek die de grenzen tussen het artificiële en het organische onder druk zet. Samen creëren hun werken een veld van frictie waarin ideeën over gemeenschap, controle, verlangen en verval elkaar kruisen. Please be a good neighbour ontvouwt zich zoals een onderzoek naar de fragiele balans tussen orde en entropie, tussen sociale conventie en individuele vrijheid. Wat begint als een beleefde aansporing, groeit uit tot een bredere reflectie op hoe we samenleven, afbakenen en betekenis geven aan onze omgeving, en hoe diezelfde omgeving zich, ondanks alles, blijft onttrekken aan onze greep.