Galerie Zwart Huis opent in september 2026 haar nieuwe ruimte op Nieuw Zuid in Antwerpen met El Pulso del Agua, de eerste grote Antwerpse solotentoonstelling van de Belgische kunstenaar Nils Verkaeren. Vijfentwintig jaar na haar oprichting in Knokke breidt de galerie hiermee haar werking verder uit. De tentoonstelling vormt het voorlopige hoogtepunt van een acht jaar durend artistiek onderzoek dat zich tussen 2018 en 2026 ontvouwde tijdens verschillende expedities door Colombia en andere landschappen in Zuid-Amerika.

Gelijktijdig presenteert Galerie Zwart Huis in haar Brusselse ruimte, in het kader van Rendez-Vous Brussels Art Week, een parallelle tentoonstelling die het documentaire en procesmatige aspect van El Pulso del Agua belicht. Samen vormen beide presentaties een tweeluik: Antwerpen toont de schilderijen, Brussel biedt een inkijk in het onderzoek, de expedities en het artistieke proces achter de werken.

Tussen 2018 en 2026 ontwikkelde Verkaeren El Pulso del Agua tijdens verblijven in onder meer de Sierra Nevada de Santa Marta, de Amazone, Mavecure en langs de Río Magdalena, Río La Miel en Río Cauca. Wat begon als een zoektocht naar afzondering groeide uit tot een diepgaand onderzoek naar de relatie tussen schilderkunst, landschap, tijd en natuurlijke processen.

Verkaeren werkt zelden vanuit een traditioneel atelier. Als hedendaags plein-airschilder ontwikkelt hij zijn praktijk in directe confrontatie met het landschap. Hij zoekt plaatsen op waar schilderen geen vanzelfsprekendheid is: afgelegen gebieden waar klimaat, terrein en logistiek het maakproces voortdurend uitdagen. Onder die omstandigheden wordt schilderen een fysieke praktijk waarin observatie en ervaring onlosmakelijk met elkaar verbonden raken.

De tentoonstelling brengt monumentale schilderijen samen met een selectie kleinere werken die ontstonden tijdens deze expedities. De schilderijen zijn geen letterlijke voorstellingen van een landschap, maar condensaties van een beleefde ervaring. Doeken worden door het landschap gedragen en blootgesteld aan regen, wind, hitte, vocht, rivieren en sediment. De sporen van deze omstandigheden blijven zichtbaar in het schilderoppervlak, waardoor natuurlijke krachten rechtstreeks deelnemen aan het ontstaan van het werk.

Doorheen de verschillende projecten verschuift ook de positie van de kunstenaar. Waar het werk aanvankelijk ontstaat uit een directe confrontatie met een specifieke plek, ontwikkelt het zich geleidelijk tot een praktijk waarin schilderkunst een manier wordt om zich te bewegen binnen grotere natuurlijke systemen. Het schilderij wordt niet langer een afbeelding van een landschap, maar een oppervlak waarin tijd, klimaat, beweging en ervaring samenkomen.

Water vormt daarbij de verbindende kracht. Niet als motief, maar als een onderliggende structuur waarin uiteenlopende landschappen elkaar ontmoeten. Rivieren, regen, mist en sediment maken zichtbaar hoe een landschap voortdurend in beweging is en laten letterlijk hun sporen achter in het werk. Het landschap wordt zo geen onderwerp van de schilderkunst, maar een actieve partner in het maakproces.

De Brusselse presentatie vult de tentoonstelling aan met video's, veldregistraties, schetsen, notitieboeken en archiefmateriaal die inzicht geven in de logistieke, fysieke en emotionele werkelijkheid achter de expedities. Samen met de gelijknamige publicatie biedt El Pulso del Agua een moment van reflectie op acht jaar werken in en met het landschap.

Nils Verkaeren

Nils Verkaeren werkt zelden binnen de muren van een traditioneel atelier. Als hedendaags plein-airschilder beschouwt hij de directe confrontatie met het landschap als de essentie van zijn praktijk. Hij beweegt zich voortdurend tussen schilderkunst en werkelijkheid en ontwikkelt een beeldtaal die ontstaat uit fysieke aanwezigheid, observatie en langdurige betrokkenheid bij zijn omgeving.

Zijn werk wordt gevoed door de voortdurende transformatie van natuurlijke landschappen. Die dynamiek vertaalt zich in monumentale doeken en kleinere houten panelen waarin tijd, beweging en ervaring samenkomen in gelaagde schilderoppervlakken. Om die relatie met het landschap te verdiepen, trekt Verkaeren zich geregeld terug in afgelegen gebieden waar schilderen fysiek veeleisend en onvoorspelbaar wordt. Deze omgevingen worden niet louter afgebeeld, maar laten letterlijk hun sporen na in het werk.

Verkaeren schildert niet wat hij ziet, maar wat hij ervaart. Door zijn doeken door het landschap te dragen en bloot te stellen aan de elementen ontstaat een praktijk waarin schilderkunst het resultaat wordt van een voortdurende dialoog tussen kunstenaar en omgeving.