Het schildersatelier is voor Nils Verkaeren (1980) geen ideale werkplek. Als hedendaags plein airist beschouwt hij direct contact met de natuur als essentieel. Tussen schilderij en realiteit zoekt hij een voortdurende dialoog met zijn omgeving. Hij tracht zich met het landschap te vereenzelvigen, maar bewaart tegelijk voldoende afstand om zijn eigen visie scherp te houden.

Verkaeren is gefascineerd door de voortdurende transformatie van de natuur. Die dynamiek probeert hij vast te leggen in zowel monumentale doeken als kleine houten panelen. Door pathos te verbinden met een intense zintuiglijke ervaring overstijgt zijn werk het traditionele landschap. Het resultaat is een persoonlijke interpretatie van de werkelijkheid waarin de tijd die Verkaeren in het landschap doorbrengt geconcentreerd wordt.

Om die emotionele lading te verdiepen, trekt Verkaeren zich geregeld terug uit de maatschappij. Hij reist uit eigen beweging naar afgelegen gebieden, bij voorkeur zo ruraal en onaangetast mogelijk. Het zijn landschappen waarin schilderen haast onmogelijk wordt. Precies deze omstandigheden beïnvloeden zijn werkwijze en laten hun sporen na in het uiteindelijke beeld.

Verkaeren schildert niet enkel wat hij ziet, maar wat hij ervaart. Dat gegeven creëert een spanning die zijn oeuvre ver verwijdert van een louter impressionistische benadering. Zijn werkwijze dwingt hem letterlijk in beweging te blijven. Tijdens het schilderproces verplaatst hij zich met zijn doeken door het landschap en laat hij het werk ontstaan in directe confrontatie met de omgeving.